Hjulefeiring

Gode hjul - for å kunna bera heile familien!

Jula i år blir ei slags hjulefeiring. Så snart pinnakjøtet (det heimelaga sådan) er fortært, pakkane pakka opp og bilen pakka igjen, set me nasen mot Atlanterhavet og Kribi andre juledag. Kanskje 14-16 timars kjøring. Men kva gjer vel det når me endeleg skal få sjå hav og bølgjer igjen etter fem månader i innlandet?

I skrivande stund er huset i ferd med å vakna til liv. Hagemannen vår, Gilbert, er ute og rakar lauv. Han har på seg støvmaske, for det ryk godt når riva ruskar i bakken. Etterpå skal han til med vannslangen. Støvet held seg nede eit par timar når oppkjørsel og den nå grassnaue plenen får seg ei spyling.

Under "juletreet" har det vel aldri vore så få julepresangar som i år. Det kjennest faktisk heilt ok. Nå får ungane snakka for seg sjølve, men det har faktisk vore ganske befriande å sleppa unna det som fort blir eit førjulskav i Norge, ikkje minst alt styret med pakkar.

Fire greiner frå sypressen utanfor skulen, surra saman med sterk fiskesen, gjer teneste som juletre i år. Heile sulamitten er plassert i eit melkespann fylt med sand. Ein krok i taket og endå litt meir sen måtte likevel til for at stasen ikkje skal ramla ned. Glitter og raude julekuler i ulike variantar er alt me har av pynt, pluss lys.

Føremiddagen vil gå med til besøk hjå venner og kjente for oss vaksne, medan ungane tar seg ein roleg start på dagen med PS2-speling og TV. Seinare skal me ha fellesvisning av "Tre nøtter til Askepott", før friluftsjulegudsteneste i hagen vår kl 16 for den norske kontingenten.

Ønskjer alle saman ei velsigna og fredfull jul - og alt godt for det nye året.

Jofrid & Trond & Co

Me skal ta bilen til Kribi, altså...

Den fullkomne lykka

Kamerun er velsigna med mange underfundige folkeeventyr. Her er eitt av dei;

Den fullkomne lykka

Fem rike menn sat rundt vinbolla og radla om kva som kasta skugge over tilværet.
- Barna er mi einaste plage. Dei spring rundt og bråkar verre i huset. Somme gonger går det ut over middagsluren.
- Konene mine blir sjalu på kvarandre og skapar ein dårleg atmosfære.
- Eg har ikkje barn, og eg vil gjerne ha ein etterkommar som kan forvalta rikdommen min.
- Eg har ikkje klart å finna meg ei kone, ingen har passa meg.
- Og eg, eg skulle så gjerne ha vore fødd som prins. Eg mistar gleda når nokon nemner at forfedrene mine var bønder.
Mens dei tatla slik og ruste seg på varm vin, kom det ein gjeng med utsvelta menneske og plyndra dei for alt. Før dei forsvann i skogen, etterlét dei seg nokre løpesetlar kor det stod:
"Vårt einaste problem: Eit husvære, god helse og brød".

Moralen? Kanskje det er å vera takksame for det me har, for det kan forsvinna før me veit ordet av det.
Og at det finst nokre problem som er større enn andre. Trass alt.

God bittelitlejulaftenhelsing frå oss i Ngaoundéré.

På DVD-slepp i Garoua

Sadou Elie (t.v.) og Ousmanou Ibrahim med DVDane - og garayaen.

Nokon av dykk har kanskje lese om Ousmanou Ibrahim tidlegare på denne bloggen, koraneleven som nå er blitt prest. Søndag var det offisiell presentasjon av DVD-en som er blitt laga om livet hans.

Sjølve "sleppet" blei gjort i den største av kyrkjene til Brødrekyrkja i Garoua. Trass i at det hadde vore ei lang gudsteneste om føremiddagen, kom det likevel kring 200 personar for å få med seg denne hendinga.

Elles var det veldig kjekt å treffa igjen gode kollegaer og venner frå åra på Sawtu Linjiila . Ikkje minst Thomas Magadji og Jean Claude Hamadjam som nå begge bur og arbeider i Garoua. Nokre av dykk hugsar kanskje å ha truffe dei i Norge i 2004 og 2005.

Hyggeleg var det også å få møta att Sadou Elie, songevangelisten som med sin garaya (eit slags gitarinstrument) får ei kvar forsamling til å jubla og dansa - om dei vil eller ikkje. Han har også vore Ousmanou sin store støtte etter konverteringa.

Derfor var det naturleg at Sadou, som nyleg er ferdig med presteutdanninga si, leia DVD-sleppet. Då tida kom for takketalar sa Ousmanou følgjande: - Sadou er som ein far, ein bror og ein kamerat for meg. Utan hans hjelp, veit eg ikkje korleis det hadde enda.

Her er nokre bilete:

Ousmanou i god drøs utanfor kyrkja i forkant av sleppet.

Den første DVD-kjøparen fekk også eit handtrykk med på vegen.

Signering høyrer sjølvsagt med på DVD-slepp.

Salet gjekk unna som berre det, og kasserar for dagen - Thomas Magadji -kunne kosta på seg eit stort smil.

Sadou Elie fekk folk på føtene med songen og garayaen sin.

Historisk "ice breaker" i Kamerun

John Fru Ndi (t.v.) og Paul Piya i gemyttleg prat. Biletet er henta frå nettstaden journalducameroun.com

I 20 år har dei vore to av dei fremste politiske kamphanane i Kamerun. Men aldri i løpet av desse 20 åra har dei truffe kvarandre ansikt til ansikt. Kven snakkar me så om? Jo, Kameruns president Paul Biya og hans sterkaste opponent, John Fru Ndi - leiaren av Social Democratic Front (SDF).

Vekemagasinet Jeune Afrique skriv at av alle toppolitikarar i Kamerun, er det berre Biya og Fru Ndi som aldri har møttest. Ikkje før nå, fredag 10. desember, i Bamenda. Sidan det berre er 10 månader til Kamerun skal ut i eit nytt presidentval (oktober 2011), blei det spekulert i kvifor dei to markante motstandarane endeleg fann tida inne for å møtast.

Møtet kom i stand etter ein invitasjon frå Fru Ndi som saman med SDF har sin politiske base i nordvest-Kamerun kor Bamenda er regionby. Og det var i samband med feiringa av den kamerunske hær sin 50-årsdag i Bamenda at høvet bydde seg. Biya var alt i byen for å vera med på markeringa og fann altså tid til å eit møte med sin hovudopponent gjennom 20 år.

Fru Ndi hadde to hovudsaker på sin agenda: 1) Opposisjonen sin situasjon i Kamerun og etablering av rammene for ein dialog med makthavarane 2) ELECAM - organisasjonen som på uhilda vis skal sjå til at val og folkerøystingar i Kamerun går føre seg etter boka. SDP og Fru Ndi meiner at så ikkje er tilfelle, og at ELECAM er eit verktøy for presidenten og den sitjande regjeringa, utgått av partiet RDPC.

Særleg det siste punktet er eit ømtåleg tema her i Kamerun. Men trass i det, skal møtet, som varte i 35 minutt, ha gått føre seg i hjartelege og avslappa former. Symbolsk nok snakka Biya fransk og Fru Ndi engelsk, så dei måtte ha hjelp til omsetjing. På mange vis representerer Fru Ndi det anglofone Kamerun, og det meste av hans oppslutnad er derfor å finna i den vestlege delen av landet, som grensar mot Nigeria.

Kva blir så konsekvensane av dette møtet?
- Ingenting vil bli som før, uttalar eit anonymt og tidlegare medlem av nasjonalforsamlinga, tilhøyrande SDP, til Jeune Afrique. Han er svært glad for den dialogen som nå er etablert mellom det som truleg blir dei fremste opponentane i presidentvalet. Elles er denne saka omtala på nettstaden cameroononline.org der kommentarfeltet inneheld blanda reaksjonar blant folk.

Men mange er positive til at Fru Ndi og Biya nå snakkar saman, det må jo seiast å vera eit framsteg etter 20 år med avstandsfekting.

Gospel Singers toppa julefesten!

Marit F. Pedersen i duett på "Nå er den hellige timen",  flott framført av både solistar og kor!
Mens fjøslyktene blafra på kanten av bassenget, mens ungane tusla rundt mette og gode av kaker og nissefrakta julesnop, mens foreldrene sat og drøste under ein halvmånefull stjernehimmel, mens alle sat og tenkte at nå var nok ei juleavslutning (ei svært vellukka sådan) i ferd med å renna ut av tida - akkurat då skjedde det som berre kan skje i Afrika og Kamerun:

Syngande og dansande og trommande kom koret Gospel Singers duvande inn døra til biblioteket, stilte seg opp på scenen og gav oss ein "grande finale" på ei allereie flott juleavslutning. Sjølvsagt var det "grand old man" Erik Sandvik som hadde ordna det slik. 

- Eg gjekk innom øvinga deira på veg til juleavslutninga og spurte om dei ikkje ville gi oss norske ein smakebit i løpet av kvelden, fortalde Erik etterpå. Blant mykje anna han må ta på si rikt dekortere misjonærkappe, er opprettinga av Gospel Singers. Og hjartet hans bankar framleis varmt for dette dyktige koret, som fleire gonger har vore i Norge.

Og Gospel Singers tok han på ordet, kom, song og vann "nachspielet" på juleavslutninga med songar på fransk, engelsk og norsk (Nå er den hellige timen). Takk til Gospel og Erik som gav oss denne flotte opplevinga! Til slutt ei rose til eittåring Marit Fauskanger Pedersen: Ho stiller seg opp i koret og dansar og syng som ho aldri skulle ha gjort noko anna, i tillegg til å synga solo/duett! Wow, tøft gjort!!

Her er nokre bilete frå resten av festen, som definitivt også er vel verdt eit par tilbakeblikk:

Jone spelte hovudrolla Artaban i Den fjerde vismann (stolte foreldre!), medan Henrik måtte nøya seg med rolla som kamelpukkel saman med førstekamelpukkelkollega Ask (roller gjennomført med finesse og bravur!).

Velfortent applaus for framføringa av Den fjerde vismann.

Henrik var mus på låven til Nissen. Ei flink mus.

Gruppa "Treige jenter" tok ein "Raske Menn"-variant; juleevangeliet dramatisert på under fem minutt.

Kay, det var bra!

Juletregang rundt mangotreet på skulen.

Sjølsagt kom Julenissen, han måtte berre skifta ut dei slitne
reinsdyra med antilopar då han kom sør for Sahara.

Gratla med dagen, mormor!

Tante Tin (Aud Karin) og nevø Kolbjørn sluttar seg sikkert også til gratulantane til mormor.

Me har gjort det til ein vane å gratulera besteforeldre her på denne bloggen, og det er ein skikk me har tenkt å fortsetja med.

Idag er det mamma, mormor og svigermor (kjær dame har mange namn) sin tur ut. Kven skulle tru at det er 71 år sidan ho glippa med augene for første gong, i ei aller anna stove på Goddo, Bømlo?

Etter den tid har dei same augene sett mykje rart på sin veg gjennom livet. Noko av det me i familien hugsar best (minus Henrik, han var ikkje fødd då), var den gongen mormor kom og besøkte oss i Kamerun i 2002.
Sprekt gjort av ei sprek dame!

Du er hjarteleg velkommen til å gjera ein ny reise ned til oss her i Kamerun. Uansett: Me ønskjer deg alt det beste på denne dagen!

Varme (ca 18 grader nå i kveldinga) helsingar
Oss fem i Ngaoundéré

St. Lucia-feiring i Kamerun

Tryggast å stå i vindauga...

Det er etterkvart blitt ein tradisjon at norske barn går St. Lucia-tog på stasjonsområdet i Ngaoundéré, men det er sjeldan at toget er så englesterkt som i kveld.

Heile 18 barn var med i prosesjonen som var innom både nasjonalbiskop og generalsekretær, representant Bischler og "grand old man" Erik Sandvik.

Overalt var det glede og varm mottaking. Og bollene, både dei med og utan kanel, fekk bein å gå på.

Teksten til Lucia-feiringa passar jo ekstra godt i Kamerun, der natta verkeleg senker seg svart når ho kjem ramlande i 18-tida:

Svart senker natten seg, i stall og stue

Solen har gått sin vei, skyggene truer


Inn i vårt mørke hus


Stiger med tente lys


St. Lucia, St Lucia.

Ein engel:-)

Mange englar!

Engletog.

På døra til nasjonalbiskopen...

...og generalsekretæren i EELC.

Afrikas flottaste St. Lucia-gjeng? Godt muleg :-)