Jubelbrøl for fotballseier

Jubelbrølet kunne sikkert høyrast heilt nord til Sahara; om drotten var god bar det kanskje heilt til Europa. Det gjekk iallfall ikkje stilt for seg då Inter Milan (Burkina-utgåva av laget - Burkina er ein bydel i Ngaoundéré) vann feriecupen i fotball etter ein durabeleg finale mot motstandarlaget frå den "norske" bydelen, quartier norvégien. Sidan me dagleg har lånt ut vår Adidas-fotball til denne turneringa (den ballen er visst god), blei faren i huset invitert til å ta avspark og helsa på alle spelarane før kampen. Det syntes han jo var stas. Etterpå var det å innta ærestribunen som bestod av tre kvite plaststolar saman med resten av VIPane; ein representant for bydelssjefen frå Quartier Norvégien (ein muslim med namn Souleymanou) og tannlege Oumarou Salomon. Medan heftige rytmar dunka ut av ein alt ferdigsprengd høgtalar, måtte det straffespark-konkurranse til for å skilja dei to laga. Det stod 0-0 etter ekstraomgangar, og i straffethrilleren var det altså Inter Milan som trakk det lengste strået. Dette var finalen i noko som blei kalla feriecupen. Arrangør har vore ei lokal KRIK-liknande gruppe som høyrer til ungdomsarbeidet i kyrkja her. Eit flott tiltak som skulle kronast med fotokavalkade på storskjerm i den gamle stasjonskyrkja nå i kveld. Her er nokre av bileta som vil bli viste:

Laget frå quartier norvégien:

Inter (ikkje frå Milan) men frå Burkina:

Mørk mold tente som linjemarkering:

Yaggoné gjorde ein god jobb som dommar:

Keeperen til quartier norvégien ryddar opp i stor stil:

Del to i keeper-opprydding:

Det siste og avgjerande straffesparket - biletsekvens:

Så glade kan ein bli av ein fotballseier:

Å falla i Koma

I dag fall me alle mann, i både bokstaveleg og overført forstand. Nokre snofla og skrubba kne og albuar på veg til Koma (uttale: kåma) andre fall for den fantastiske mottakinga me fekk. Her representert ved presten Ousmanou Emmanel og to av barnebarna.

Koma er ein landsby som ligg ca 5 km søraust frå Ngaoundéré. Her bur det ca 150 innbyggjarar som er av folket samba. Dette er eigentleg ei folkegruppe som høyrer til i Polifjella, lenger nordaust i Kamerun. Men i 1982 drog fire menn og seks kvinner frå dette fjellområdet for å slå seg ned utanfor Ngaoundéré. Heimstaden i fjellet heiter også Koma; namnet blei med andre ord med på lasset. Koma-folket er drivande dyktige jordbrukarar. I den rike jorda i Marsa-disktriktet gror det meste, som søtpotetene til denne dama me møtte på vegen opp.

I dag var Den norske skulen i Kamerun på besøk i Koma. Ja, ikkje berre skulen var på tur - fleire av foreldra hadde også tatt seg tid til å gå den flotte turen frå Burkina-bydelen til Marza-sletta, der Koma ligg. Heile landsbyen var på beina for å ta imot oss. Då me gjekk siste biten av stien i retning av skulen der landsbybuarane var samla, blei me tatt imot med song. Entréen var det lite å seia på, med andre ord. Målet med turen var å gjera elevane kjent med korleis livet i ein tradisjonell kamerunsk landsby artar seg. Me fekk også ei kort innføring i kva dei dyrkar i åkrane sine; maniokk, søtpotet, peanøtter, mais, gulrøtter og sukkerrøyr. Under er det lærar Harald som hjelper Ida Kristine over ein bekk på vegen.

Me fekk også tid til å spela ein vennskapleg fotballkamp mot landsbyen. Resultatet blei vel som det måtte bli; 2-0 siger til Koma over DNS. Men me var ikkje dårlegare taparar enn at me forærte kampballen til fotballgjengen i landsbyen. Håpar dei får glede av den nokre månadar. På bileta er det kånå Jofrid (over) og doktor Rune (under) som representerer dei norske fargane på ein framifrå, men akk, utilstrekkeleg måte.

Med oss på niste fekk me nokre lengder med sukkerrøyr. Det kom godt med som motivasjonsfaktor og energikjelde før me skulle ta til på siste stigning opp til "skaret" - eller fjellpasset - som skil Marza-sletta og bydelen Burkina i Ngaoundéré. Litt maniokk, søtpotet, peanøtter og gulrøtter fekk me også med som niste. Dei skal tena som ingrediensar til ei grønsakssuppe elevane skal laga i mat og helse-timane på måndag. Ferske råvarer rett frå den grøderike Marza-molda - betre kan det knappast bli:-)

Me takka skikkeleg for oss og lova å komma tilbake om ikkje så lenge. Her er det landsbysjefen som tar imot ei lita gåve frå DNS Kamerun. Me syslar også med ein idé om å invitera landsbyen ned på ein skuleførestilling, når det nærmar seg jul.

Litt fleire bilete frå turen:

Eksklusiv musikktime

Det er ikkje alle forunt å få ein forrektige musikar på besøk i musikktimen. Men på Den norske skulen i Kamerun var det akkurat det som skjedde då Alex Maïgari tok ein musikktime for alle dei ni elevane på måndag. Me har nemnt Alex tidlegare på denne bloggen, og me kjem sikkert til å nemna han igjen. Denne gongen var det ein bytehandel i beste kamerunske kremmarånd som la grunnlaget for musikkstunda med elevane; Alex ville bruka bassengområdet ved DNS som lokalitet for ein musikkvideo. Fint! sa me. Men då vil me ha deg som musikklærar for ein time. Den eine timen kan fort bli fleire. For elevane må nok finpussa på Alex sin song "Praise the Lord" før ei eventuell framføring. Så kanskje det blir fleire stunt-musikktimar med Alex utover hausten? Følg med, følg med:-)

Legg ved ein liten snutt som bonusspor:

Mamma har bursdag!

Mammaen vår har bursdag i dag! Kven kunne vel tru at ho fyller 39 år??? Skypen har mest ikkje stått stille idag, som de kan sjå:-)
Nå skal me ha fest med kanelboller og muffins (dei har Amalie laga).
Kaffi og brus blir det også.
En nyaaman juulde boddum (nå skal det feirast, betyr det - på fulani).

Framleis liv i kyrkjebladet

Det er kjekt å sjå at Den evangelisk-lutherske kyrkja (EELC) greier å halda liv i kyrkjebladet l'Evangéliste Luthérien. Trond var med og starta dette bladet i 2001 saman med journalistkollega Hamadjam Jean Claude. Nå er det presten Maïna Martin som har ansvar for bladet. Her om dagen fortalde han at dei nå har byrja å bruka katolikkane sitt trykkeri i Ngaoundéré. EELC sitt trykkeri er dessverre blitt stengt. Men for kyrkjebladet sin del, har det gitt eit heilt klart løft å byta trykkeri. Det kjem ut annakvar månad og har eit opplag på 550 kopiar. Redaktør Maïna fortel av alle kopiane blir revne vekk, så han ønskjer nå å auka opplaget. Den ferskaste utgåva (nr 3-2010) kom frå trykkeriet i sist veke. Her kan ein blant anna lesa om eit møte som samla over 100 kristne landsbysjefar - og om fulanien Bello som som er i ferd med å få utdanning som kyrkjearbeidar (katekist). Det er også eit godt intervju med Jean Koulagna, som leiar presteskulen i Meiganga. Viss me får tid, skal me omsetja nokre drypp på bloggen med nokre av dei mest interessante tinga. Ønskjer du å støtta arbeidet som EELC gjer med blant anna kyrkjebladet og kommunikasjon, er det berre å klikka på denne setningen:-)

Watch out! Danger!!

Henrik og Ask (begge 5) er i ferd med å gjera stasjonsområdet utrygt! Utstyrt med kvar sin sprettert og småstein kan både tjuvraddar og andre inntrengjarar berre halda seg vekke. Det er vaktmann Jerôme som har laga "våpena". Eigentleg burde ikkje "våpen" stå i hermeteikn, for då eg testa spretterten, fauk steinen vel hundre meter - over fotballbanen og i retning av misjonærprest Tomren sitt hus... Eg høyrde ikkje noko knas, men Jerôme har laga eit heidundrande leiketøy som ungane har det mykje kjekt med (inklusive farane...:-)

Skuleklokka ringjer!

Med Tottenham-slips og finskjorte kunne me onsdag ringja inn til den første skuledagen i Kamerun. Det blei ein fin dag der både elevar og lærarar blei betre kjende med kvarandre og med skulen. Fotoseanse blei det også tid til; både gruppebilete med alle ni elevane - og med alle inklusive oss vaksne med.

Nå stundar det mot helg her i Ngaoundéré. Jofrid, Henrik og eg skal ein tur ned i byen for å visa eittåringane Marit og Benjamin litt rundt. Bytting av gassflasker og matinnkjøp står på programmet. Og kanskje nokre grillspyd med oksekjøt marinert i peanøttsaus...(Jofrid sin favoritt:-) Kva helga vil bringa, veit me ikkje ennå, men det kan godt bli ein tur til Koma-landsbyen, sørvest av Ngaoundéré. For neste fredag drar heile DNS Kamerun opp der for å vitja landsbyen og elevane på skulen, og då er det greitt at dei veit at me kjem. God helg til alle!